แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ฉันเก็บมานานแล้ว คนที่รู้ก็จะมีแค่เนตรเพื่อนของฉัน แล้วก็พัชซึ่งเป็นน้องที่เป็น ลูกพี่ลูกน้องกับฉันเอง เรื่องที่ว่าก็คือ ฉันไปแอบปลื้มรุ่นพี่อยู่คนนึง พี่แกชื่อ เชน ซึ่งบ้านก็อยู่ห่างไปประมาณ 5- 6 หลัง ฉันจะต้องผ่านบ้านพี่เชนทุกวันเพราะเป็นทางผ่านไปตลาด ฉันก็จะเห็นพี่เชนอยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็แค่แอบมองเท่านั้นแหละ พี่เชนแกก็ไม่ได้รู้ตัวอะไรด้วย เพราะพี่แกไม่เคยจะเหลียวมามองฉันสักนิด ฉันก็ดีใจเป็นบ้าอยู่คนเดียวที่ได้เห็นพี่แก ตอนที่ฉันอยู่ ม.4 พี่แกก็เรียนปวส.ปี 2แล้ว ความสัมพันธ์ของฉันกับพี่เชนไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าลูกของเพื่อนแม่เลย ก็จะให้ฉันทำอะไรได้หละ ก็พี่แกเล่นไม่เคยมองฉันเลย แล้ววันนึงฉันก็ได้รวมรวมความกล้าที่จะหน้าด้านโทรไปหาพี่เชน
สวัสดีค่ะพี่เชน ดัดเสียงซะน่าเกลียดเลย กลัวพี่แกจะจำเสียงได้ ทั้งๆที่ไม่เคยพูดกันเลย
สวัสดีครับ ใครเหรอครับ ขอบอกว่าฉันตื่นเต้นมากๆเลย
คือ..ขอไม่บอกชื่อนะคะ แต่พี่รู้จักอยู่แล้วหละ ก็ไม่กล้าอ่ะ ถ้าบอกไปแล้วฉันจะผ่านบ้านพี่แกได้ยังไงหละ
ก็ได้ครับ พี่แกก็เล่นไม่ตื้อหน่อยเลยอ่ะ ไม่บอกก็ไม่รู้ก็ได้ อะไรประมาณนี้เลย ไอ้เราก็ถ้าตื้อหน่อยก็บอกไปแล้ว
แล้วฉันก็ถามอะไรพี่แกเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไร้สาระ แล้วพอฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว ก็เลยวางไป พอวางแล้วฉันก็ถอนหายใจเหือกใหญ่เลย ก็มันโล่งอกนี่ ตื่นเต้นแทบแย่ วันนั้นทั้งวันฉันก็ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ก็มันดีใจนี่ที่ได้คุยกับพี่เชนสักที แต่ว่าหลังจากวันนั้นมาฉันก็ไม่ได้โทรหาพี่แกอีกเลย ความจริงกะว่าจะเอาเบอร์บ้านโทรไป ความกลัวมันก็เกิดขึ้นมาว่าถ้าโทรศัพท์บ้านพี่แกโชว์เบอร์จะทำยังไง เบอร์มือถือก็ไม่รู้ ฉันก็เลยไม่ได้โทรหาพี่เชนอีกเลย แล้วทุกอย่างมันก็ต้องยุติลงเพราะว่าความกลัวของฉันเอง
ฉันก็ได้แต่เรียนไปตามปกติ จะว่าฉันลืมเรื่องพี่เชนแล้วก็ว่าได้ แล้วฉันก็บังเอิญได้เป็นแฟนกับเพื่อนของยัยพัชน้องของฉัน มันชื่อกอน แต่ว่ามันเป็นทอมนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารสนิยมฉันมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันก็ยังไม่เข้าใจ ถ้าว่าไปฉันก็รู้สึกกับมันเหมือนผู้ชายคนนึงนะ แต่ว่าความรู้สึกมันเหมือนว่าจะผูกพันมากกว่าเพราะฉันไม่ต้องคอยมาระวังตัวเองตลอดเหมือนเวลาคบกับผู้ชาย เพราะรู้สึกว่ามันน่าจะปลอดภัยกว่า ฉันกับกอนจะเรียกว่าแฟนกันก็เหมือนไม่ใช่ เพราะว่าวันๆนึงเราแทบไม่ได้คุยกันเลย บางทีฉันยังคิดเลยนะว่ากอนไม่ได้รักฉัน แต่ฉันก็พยายามที่จะเลิกคิด เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะฉันรักมันไงหละ ฉันคบกับกอนตอนที่ฉันอยู่ม.4 เทอมต้น ส่วนกอนอยู่ ม.3 กอนเรียนเก่งมากเลยนะ นิสัยก็ดี แต่เสียอยู่อย่างคือไม่ชอบแสดงอาการอะไรให้ใครเห็นง่ายๆนอกจากเวลาโมโห ตลอดเวลาที่ฉันคบกับกอนมีแค่ช่วงเวลาเดียวเท่านั้นที่เป็นความทรงจำของฉันมาจนถึงวันนี้ ก็คือวันกีฬาสีไง ฉันกับกอนอยู่คนละสีกัน กอนต้องลงแข่งกีฬา ซึ่งกีฬานั้นก็คือวิ่ง แล้วกอนก็เลือกที่จะวิ่งที่มันระยะทางไกลๆเพราะกอนค่อนข้างจะแข็งแรง ช่วงซ้อมฉันจะหนีจากสีตัวเองอยู่บ่อยๆเพื่อที่จะมาดูกอนซ้อมวิ่ง ฉันก็มากับเพื่อนนี่แหละ ก็ยัยอังนี่ซิ มันนะเป็นคนชวนฉันหนีมาเลย มันตั้งใจจะมาดูเด็กของมันเหมือนกัน ก็น้องส้มเค้าก็เป็นนักกีฬาแหมือนกันนี่ แล้วดันมาชื่อเดียวกันกับฉันด้วย ช่วงซ้อมกอนไม่เคยเดินมาหาฉันเลย ไม่เคยทักสักคำด้วยซ้ำ เราเหมือนคนไม่รู้จักกัน จนเพื่อนฉันจะถามอยู่เสมอว่าแกเป็นแฟนกันจริงรึป่าวว่ะ ฉันก็ตอบปัดๆไปเสมอว่าคงเป็นมั้ง แล้วแต่มัน บางทีฉันก็หงุดหงิดกับการกระทำของกอน แต่นานๆไปฉันก็เริ่มชิน พอถึงวันกีฬาจริงๆ กอนมีแข่งตอนบ่าย ตอนเช้าฉันเลยไปนั่งอยู่แถวๆพวกนักกีฬาเพื่อไปเป็นกำลังใจให้กอน แล้วฉัน กอน ยัยอัง แล้วก็รุ่นน้องอีกคนนึงซึ่งเป็นนักกีฬาเหมือนกัน ก็นั่งอยู่บริเวณนั้นตั้งแต่เช้าไม่ได้ไปไหนเลย ส่วนกอนกับฉันนะเหรอ อิอิ พูดแล้วเขิน ก็กอนมันมานอนตักฉันนะซิ ฉันก็ให้นอนนะคงไม่น่าเกลียดมั้งเพราะมันก็เป็นผู้หญิง มันนอนนานทีเดียวแหละ ก็หลับเลยอ่ะ ไอ้ฉันก็เมื่อยนะแต่ก็ดีใจที่กอนมานอนตัก กอนนอนไปจนใกล้ถึงเวลาแข่งฉันก็ปลุกกอนให้มาวอร์มร่างกาย แต่ทำยังไงกอนก็ไม่ยอมลุก แล้วฉันจะทำยังไงหละ ก็ต้องปล่อยให้กอนนอนต่อไปเรื่อยๆ พอใกล้แข่งจริงๆแล้วกอนถึงลุกมาวอร์มร่างกาย วอร์มได้ประมาณ 10 นาทีก็ลงแข่งเลย โห รู้มั้ยฉันลุ้นแทบแย่ ไปยืนติดสนามเลย อีกใจก็กลัวกอนจะวิ่งไม่ไหวเพราะว่ามันไกลมากเลยเกือบๆกิโลได้เลยมั้ง แต่กอนก็ได้ที่ 3 เห็นมั้ยกอนของฉันเก่งที่สุด แต่จากสภาพแล้ว ฉันไม่อยากให้กอนวิ่งต่อเลย พอเข้าเส้นชัยกอนก็ล้มลงทันทีเลย ฉันหละใจหายหวาบ หน้ากอนซีดมากเหมือนจะเป็นลม ส่วนฉันตอนนี้นะเหรอ ร้องไห้หนะซิ มันร้องเองอ่ะ พยายามจะไม่ร้องแล้วนะแต่มันห้ามไม่ได้แล้วอยู่ดีๆกอนก็ปวดท้อง ปวดแบบว่าทุรนทุรายมาก ฉันเห็นแบบนั้นก็ร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่เลย พวกพี่ๆก็พากอนไปห้องพยาบาลซึ่งฉันก็ตามไปด้วย ฉันพูดกับกอนตลอดทางที่ไปเลย ฉันเห็นกอนแล้วฉันอดสงสารไม่ได้ ฉันใจไม่แข็งพอที่จะดูแฟนของตัวเองนอนทุรนทุรายโดยที่ไม่ร้องไห้ ฉันพูดกับกอนตลอดเลยว่าให้ลืมตา ลืมตามามองเค้าซิ กอนอย่าหลับตาซิ เสียงฉันก็ร้องไห้ไปด้วย แต่กอนก็ยังคงหลับตานอนดิ้นทุรนทุรายอยู่อย่างนั้นพร้อมทั้งกอนก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดไปด้วย แล้วอาจารย์ก็เข้ามาไล่พวกเราออกไป ฉันไม่อยากออกไปเลย อยากจะคอยดูแลกอน แต่ฉันก็ต้องออกไป พอออกมาเพื่อนๆฉันยืนรออยู่แล้วฉันวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนแล้วก็ปล่อยโฮออกมา
ฮือ.อึก..กอนทรมานมากเลย ฮือ.. ฉันพูดพลางร้องไห้กับเพื่อน
ฉันไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครเยอะแบบนี้เลย แต่ตอนนั้นไม่ว่าจะมีอะไรฉันก็ไม่สนแล้ว ก็คนมันทำใจไม่ได้อ่ะที่เห็นแฟนตัวเองต้องมานอนเจ็บปวดทุรนทุราย
ไม่เป็นไรนะส้ม เดี๋ยวกอนก็หายแล้ว คงเพราะเหนื่อยมากเกินไป หรืออาจเป็นแค่ตะคริวก็ได้นะ เพื่อนฉันนี่เข้าใจคิดนะ เป็นตะคริวที่ไหนจะเจ็บปวดขนาดนี้ หรืออาจจะเป็นจริงๆ อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
แล้วฉันก็ไปนั่งกับยัยอังที่เพิ่งเลิกร้องไห้จากเด็กของมันมาเหมือนกัน ก็อีหรอบเดิม เหนื่อยมากเกินไป แต่ของมันยังดีไม่เป็นอะไรมาก ยังไม่ต้องเข้าห้องพยาบาล ระหว่างที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นฉันก็คิดถึงแต่กอน กลัวว่ากอนยังไม่หายปวด แต่ฉันก็ได้แต่นั่งรอให้กอนออกมา เพราะห้องพยาบาลเป็นห้องที่น่ากลัวมาก แทบไม่มีใครอยากป่วยเลยนะซิ แล้วประมาณชั่วโมงกว่าๆกอนก็เดินออกมาด้วยอาการปกติ ฉันหละดีใจจนแทบจะเค้าไปกอดกอนเลยแต่ก็ต้องยั้งตัวเองไว้หน่อย แล้วฉันกับกอนก็ไปนั่งกันที่เดิม
เมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องพยาบาลเสียงใครร้องไห้เหรอ กอนเหลือบตามาถามฉันเหมือนรู้
ไม่มี้ ใครเหรอ ไม่เห็นจะมีใครร้องไห้เลย ฉันก็อายนะ ไม่มีทางหรอกที่จะบอกว่าฉันนี่แหละที่เป็นยัยบ้าร้องไห้อยู่คนเดียว
งั้นเหรอ ก็ดี นึกว่าส้มร้องซะอีก แล้วยังบอกให้เค้าลืมตาด้วยนะ ใครมันพูดว่ะเนี่ย ฉันก็ได้แต่ทำหน้าทำตาประหลาดเหมือนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ก็มันอายนี่นา
คงเป็นเพื่อนกอนละมั้ง เค้าเห็นเพื่อนกอนเข้าไปหากอนเต็มเลย
จริงเหรอ ใครหว่า
จริงซิ ฉันยังคงสตอเบอรี่ไปเรื่อย แล้วเราก็แยกย้ายกับกลับบ้านไป
วันรุ่งขึ้น วันนี้กอนไม่มีแข่งแล้ว เราก็เลยไม่รู้จะไปไหนกัน กอนก็เลยพาฉันไปดูเพื่อนกอนซ้อมหรีดก่อนที่จะแข่ง ขอบอกว่าสวยมาก แต่ซ้อมกันนานเลย จนฉันหนะหลับไปตั้งกี่รอบก็ไม่รู้ แต่หลับบนไหล่กอนนะ พอฉันตื่นกอนก็จะหลับต่อ เป็นอยู่อย่างนี้ประมาณครึ่งวันเห็นจะได้ ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนอ่ะ ขี้เกียจดูกีฬา แล้วพอบ่ายกว่าๆฝนก็ตก คราวนี้หละซวยกันทั่วหน้า ก็เพราะว่าหรีดโชว์ตอนบ่ายไง เป็นอะไรที่อลังการมากเลยนะแต่ฝนดันมาตกซะนี่ แต่ด้วยสปิริตอันแรงกล้าบวกกับเสียดายเวลาที่ซ้อมมา หรีดทุกสีเลยพร้อมใจกันที่จะแสดงกลางสายฝน แต่ดีนะที่ตกไม่หนัก ไม่งั้นคงไม่กล้าหรอก ส่วนคนดูหนะเหรอ บ้างก็ยืนตากฝนดู บ้างก็ยืนดูบนอาคารเรียน ส่วนฉันกับกอนก็ยืนอยู่ข้างล่างนี่แหละ แต่ใช้เสื้อกันหนาวคลุมกันฝนไว้ อยู่ในเสื้อตัวเดียวกันด้วยนะ โรแมนติกจัง แล้วขอบอกเลยว่าหรีดแสดงได้ดีมากๆ ถึงแม้จะมีอุปสรรคอย่างเช่นฝนเล็กน้อย แต่ว่าทุกคนโชว์ได้ยอดเยี่ยม สมกับที่ไปยืนตากฝนดูเลย และแล้วกีฬาสีปีนี้ก็จบลง พร้อมกับความใกล้ชิดของฉันกับกอน เพราะว่าหลังจากวันกีฬาสีแล้วฉันกับกอนก็กลับมาเป็นคนไม่รู้จักกันเหมือนเดิม ฉันก็ไม่ได้คิดมากหรอกนะ คงเพราะว่ากอนเป็นแบบนี้มาตลอดฉันก็เลยชิน
วันปิดภาคเรียน ฉันก็จบม.4ด้วยเกรดเฉลี่ยที่ลดลงแบบที่ว่าไม่น่าให้อภัย ส่วนเกรดของกอนนะเหรอก็พุ่งขึ้นแบบน่าตกใจนะซิ กอนจบม.3แล้วจะไปต่ออีกโรงเรียนนึงเป็นโรงเรียนชายแต่ว่าจะรับนักเรียนช่วงม.ปลาย ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมกอนถึงอยากไปเรียนโรงเรียนนั้น แต่เห็นบ่นๆอยู่ว่าเบื่อโรงเรียนนี้ เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้ฉันกับกอนต้องอยู่คนละโรงเรียน แล้วความสัมพันธ์มันก็ยิ่งห่างกันออกไปอีก ช่วงที่เรียนนั้นกอนก็จะมาหาฉันที่ที่ฉันรอรถ นานๆมาทีขอบอกว่านานๆจริงๆ แล้วมาเราก็ไม่ได้ คุยอะไรกัน ฉันรู้สึกว่ากอนเปลี่ยนไปมากกอนดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากแล้วอีกอย่างที่ฉันตกใจก็คือ เพื่อนฉันมันบอกว่าเห็นกอนถักเปียสองข้างเดินอยู่โลตัส ฉันหละตกใจมากๆเลย แล้ววันนี้ดันมาเห็นกอนไว้ผมยาวอีก ฉันก็เริ่มทำใจแล้วหละว่ากอนอาจจะกลายเป็นผู้หญิงเข้าสักวัน แล้ววันนั้นมันก็มาถึง
พี่ส้ม พี่เลิกกับไอ้กอนรึยังอ่ะ พัชน้องฉันถามขึ้น
ยัง แต่ก็ไม่ได้คุยกันนานแล้ว ฉันตอบแบบไม่ได้สงสัยอะไรเพราะพัชคงอยากรู้ว่าเพื่อนมันเป็นยังไงบ้าง
แต่ไอ้กอนมันมีแฟนใหม่แล้วนะ พัชบอกฉันเหมือนว่าฉันจะไม่รู้สึกอะไรกับคำนี้
จริงเหรอ ผู้หญิงหรือผู้ชาย ฉันถามพัชแบบหน้ายิ้มๆทำเหมือนว่าตื่นเต้นดีใจทีไอ้กอนมันมีแฟนใหม่
ผู้ชาย รวยด้วย แล้วจะบอกทำไมว่ารวยเนี่ย
เหรอ ต้องโทรไปถามสักหน่อยแล้วว่าเป็นใคร ฉันตอบเรียบๆเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร
แล้วคืนนั้นฉันก็ไม่เป็นตาทำอะไรเลยเอาแต่ร้องไห้ นี่ฉันว่าฉันไม่ได้เสียใจแล้วนะ แต่ทำไมน้ำตามันไหลหละ แล้วแล้วฉันจะทำยังไงต่อไป ทำไมกอนไม่บอกเราทำไมต้องให้เรารู้จากคนอื่น วันนั้นเป็นวันเกิดของฉันพอดี แทนที่ฉันจะได้รับข่าวดี สิ่งดีๆกลับต้องมารู้ว่าแฟนตัวเองมีแฟนใหม่แถมเป็นผู้ชายอีก ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย แล้วพอฉันเริ่มทำใจได้ฉันก็โทรไปหากอน
สวัสดี เป็นไงบ้างสบายดีรึป่าว กอนทักฉันเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อืม ก็สบายดี ฉันก็ตอบแบบเรียบพยายามไม่ให้กอนจับได้ว่าร้องไห้
happy birthday นะ ดีนะที่กอนยังจำวันเกิดฉันได้
กอน เค้ามีอะไรจะถาม
ตอนนี้กอนมีคนใหม่แล้วใช่มั้ย
ส้มไปรู้มาจากใคร ยังจะมีน่ามาถามอีกว่ารู้มาจากใคร ต้องให้ฉันไปเห็นเองใช่มั้ย
ใครก็ช่างเหอะ แล้วกอนมีแฟนใหม่แล้วใช่มั้ยหละ
ก็ใช่
แล้วกอนก็เงียบ ส่วนฉันก็ร้องไห้นะซิ แต่กอนคงไม่รู้หรอก
ทำไมกอนไม่บอกเค้าหละ เมื่อฉันเริ่มทำใจได้ก็ถามต่อเพื่อจะได้จบๆกันไปซะที
ก็กะว่าจะบอกแต่ไม่รู้จะบอกยังไง
แล้วแฟนกอนเป็นผู้ชายใช่ป่ะ
อืม แล้วฉันก็ร้องไห้อีกรอบ ทำไมต้องร้องด้วยเนี่ย
งั้นเราก็เลิกกันแล้วนะ ฉันพูดทั้งๆที่ยังร้องไห้อยู่
.. กอนไม่พูดอะไร คงรู้สึกผิดละมั้ง
งั้น แค่นี้นะกอน บายจ๊ะ ฉันพูดขึ้นเพราะทนไม่ไหวแล้ว ฉันคงต้องร้องไห้จนกอนรู้แน่ๆเลย ฉันไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้นว่าฉันโดนหลอก ฉันทนไม่ได้หรอกนะที่จะเป็นฝ่ายถูกทิ้ง
ฉันปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อยู่อย่างนั้น ฉันอยากจะร้องให้มันจบๆไปซะวันนี้ ฉันจะร้องไห้แค่วันนี้วันเดียว ฉันจะไม่เสียน้ำตาอีกต่อไป
วันรุ่งขึ้น ฉันทำใจได้แล้ว คงจะได้จริงๆแล้วซินะเพราะว่าฉันกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว ฉันไม่ได้คิดถึงกอนอีกแล้ว ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะทำใจได้เร็วขนาดนี้ คงเป็นเพราะว่า ฉันกับกอนไม่ได้ผูกพันกันมาก ฉันเลยไม่ค่อยมีความทรงจำเกี่ยวกับกอนสักเท่าไหร่ งั้นวันนี้ฉันก็เป็นโสดแล้วหนะซิ เย้ๆๆ สาวโสด ฉันพูดคำนี้ได้เต็มปากเลย แล้วต่อไปฉันจะคิดถึงใครหละ ไม่เป็นไรก็คิดถึงตัวเองไงหละedit @ 2007/05/08 20:50:27
edit @ 2007/05/08 21:04:48
